Róleguheitin

Helgin sem er að líða er áreiðanlega sú rólegasta í langan tíma.
Við þurftum ekki að vera nein staðar nema bara þar sem okkur sýndist.
Borðuðum heimagert sushi,vöktum lengi ,sváfum frameftir,fórum á kaffihús,löbbuðum í rigningu, skoðuðum í búðir, settum saman rúm á eins flókin hátt og hugsast getur, bökuðum pizzu,ég grét með ekkasogum yfir bíómynd,vöktum,sváfum,lékum,vorum lengi á náttfötunum,andlitsmáluðum,sáum heilan regnboga,fórum í kaffiboð og skreyttum köku.
Stundum er best að hafa það einmitt svoleiðis.

Í dýragarð ég fer,fer,fer....

Ég elska að fylgjast með dýrum.
Get eytt tímunum saman í að skoða hvernig þau hegða sér.Litirnir og mynstrin eru líka endalaus innblástur.
Best væri samt að geta fylgst með þeim í sínu náttúrulega umhverfi. Fæ alltaf samviskubit að sjá þau lokuð inni og fer að túlka svipinn á þeim svo sorgmæddan.

Í hæstu hæðum

Mamma mín og John Lennon deila sama afmælisdegi.
Mömmu varð samt svo mikið um stórafmælið að hún lagðist í rúmið daginn fyrir afmælisdaginn.
Glæsi blómvendir í yfirstærðum, glaðningar,gjafir og mögnuð kort streymdu inn (kommóðan er kort) og glöddu sjúklinginn.
Á sunnudeginum var frúin farin að hressast og fjölskyldan át,drakk og var glöð saman í glerhýsi háu sem enginn kemst yfir nema fuglinn fljúgandi.

Mundu það...

Ég verð alltaf jafn hissa að sjá fyrsta snjóinn og í minningunni var það einhvernvegin í desember...í versta falli nóvember.
Samkvæmt dagatalinu er fyrsti vetrardagur ekki fyrr en í lok október en samkvæmt þessu sama dagatali eru bara tvær árstíðir á Íslandi. Veturinn og sumarið, sem hefst að sjálfsögðu í apríl.
Þessar myndir eru fyrir þá sem efast um að haustið hafi nokkurn tíman komið þetta árið.
Dagurinn þegar allt small saman... birtan,lyktin og litirnir.
Í minningunni er haustið alltaf svona fyrir mér.
Allt hitt er ekki tekið.

Þú hefur stækkað í nótt...

Ég tók sorglega fáar myndir í afmælisveislunni minni en þar voru blöðrur,seríur, sjúklega fagrir pakkar og kort og fallegir vinir...svo mikið er víst*