Á fleygiferð síðasta sunnudag janúarmánaðar.

É,é,é..

Í dag tók ég sjálfsmyndir af því að ég átti að gera það og var búin að fresta því of lengi og ég tók þær á filmu af því að þá rembist ég meira og get ekki skoðað og eytt öllu jafnóðum. Líka hér og hér

Vertu sæll

Síðasti dagur janúar, velkomin sértu febrúar.

Titrandi tár

Gói bekkjarbangsi fékk að koma í heimsókn um helgina.
Við áttum semsagt að skifa niður það sem á daga hans dreif í þar til gerða bók sem fylgir honum og skila að heimsókn lokinni. Hann dvaldi hjá okkur í góðu yfirlæti og umsjónarmaður hans annaðist hann af mikilli alúð og var fannst mjög mikilvægt að hann upplifði sömu hluti og hann eins og að borða hamborgara, heimsækja ömmu sína, kynnast dótinu hans, horfa á teiknimyndir, hitta ömmu og afa,bursta tennur, fara á bókasafnið og kíkja á kaffihús.
Hann varð samt ótrúlega blúsaður (eiginlega pínu brjál) á kaffihúsinu þegar hann sá að það var farið að dimma og áttaði sig á því að hann hefði eitt öllum tímanum í bænum í staðinn fyrir að leika heima með Góa.
Við skrifuðum svo niður það sem górillan hafði dundað sér við og límdu nokkrar myndir inn því til sönnunar og forráðamaður Góa var himinsæll þegar hann rifjaði upp allar ljúfu stundirnar, væminn á svipinn.
Þegar Funheita barnið var að fara að sofa sagði hann mér titrandi röddu að hann væri bara alveg að fá tár í augun...það hefði verið svo gaman hjá þeim og hann ætti eftir að sakna Góa svo mikið.
Hvorki skap né tilfinningalaus þessi tifandi tímasprengja með titrandi tár á hvarmi.

6 mínútur á dag

Dagurinn hefur lengst um næstum tvo klukkutíma síðan hann var allra stystur. Mér finnst ég finna óvenju vel fyrir því allt í einu eða kannski finnst mér þetta alltaf. Í það minnsta mjög gott.

Glansandi

 Meira úr myndatökunni í Vísindatjaldinu ógurlega. Glimmer, glys og glampandi elegans.

Brakandi

 Á milli jóla og nýárs þegar snjónum byrjaði að kyngja niður um nótt og ég var vakandi til að fylgjast með út um gluggann.